فرشتگان روزی از خدا پرسیدند:

خدایا تو که بشر را اینقدر دوست داری غم را برای چه آفریدی؟

خداوند گفت:غم را به خاطره خودم آفریدم چون این مخلوق که من خوب می شناسمش

تا غمگین نباشد به یاد من نمی افتد