من همانم(32)

مـَـــטּ همــ ـانــم . . .
خـــوبـــ تمــــاشا ڪُـטּ . . . !
دختـــرے ڪہ براے دوبــاره داشتــنــت . . .
تمــامـــِ شبـــ ـ را بيــدار مـےماند . . .
و با تـ ـویــے ڪـہ نيـــستے حرف مےزند . . .
دختــرے ڪـہ . . .
دستــهايــش را در هـــم گــره مـےڪند
و زانــو ميــزند لبــہ تختــش و چشمــانش را مـےبندد . . .
و تنــــهـا آرزویـــش را براے
هـــزارميـــטּ بـــــار بـہ خُدا يـــاد آور مـےشود . . . !
خــُــــــدا هـم مثــل هميـــشــہ لبخند مے زند از ايـــטּ ڪہ «تو آرزوے هميشگے مـَــטּ بودے . . . !
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۱ ساعت 14:36 توسط رضا
|